Yalancı bahar

Her sene aynı yere aynı saatte gelirdi
Ahşap sandalyede oturur
Denizi seyreder
Havanın güzelliğine inat
Üzüm buğusu gözleri uzaklara dalarak
Hüznün ümidiyle
Gelmesini beklerdi
Beklenen gelmezdi..

O adı yok kimliği belirsiz
Narin ,hassas,kırılgan
Ama ümitli..
Bekler di,söz vermişti,
“Geleceğim bekle beni”demişti..
Gelmezdi,hiç gelmemişti..

Bilenler bilir
Yalancı bahara aldanıp
Çiçek açan kayısı ağacını
İşte o,
O bir kayısı ağacı
Kandı mı yalancı bahara
Dallarında ki çiçeklerde solar
Ağıtlar dolar sessizce gözyaşlarıyla
Hangi yana dönse
Kan damlar yüreğine
Kuytularına çekilir yalnızlığın
Kar yağar yollarına
Saracak bir sıla arar
Ararda bulamaz
Kanmıştır yalancı bahara
Şiirleri de çiçek açmaz
Sis iner sularına
Kimseler anlamaz
Sil baştan yaşamak yok
Bunu bilirdi
Bilirdi de
Yine de
Giden yılların
İnce sesiydi umut..

Gel
Gel de
Derdinin dermanı ol efendim





H.Kürklü