Mor damlalar

Yağmurun kokusu tüter
Mor damlalarda
Düştüğü yerde oynaşır
Menekşe kokularla
Öper toprağı
Sevdanın doğma sancısıyla
Çoğaltır tutkuyu
Mor bulutlarda


Fondan yükselirken
Suzinak makamı
Gece mor bulut olur
İner perde perde
Ertelenir hüzünler
Islanır esintiler
Üstüme düşense hep
Mor damlalar


Semanın koynunda uyur
Mor bulutlar
Kafa tutar
Affetmez
İhaneti mabedinde
Olur olmaz sevdalara
Eyvallah demez
Yağar
Kalbin firuzesine

Hatice Kürklü

Meçhuldü mor akşamlar

Yaz akşamlarından birinde
Bulamadığım aşka rastladım
Selam verecektim usulca
Ne olduğunu anlamadan
Uçurumda köprüler yıkıldı aniden
Sesim tam ortasına düştü
Işıklar içindeyken ben
Kaldım yapayalnız ta dibinde
Önüm deniz arkam dağ
Bıçak gibi keskindi rüzgârlar
Dalgalar hışımla vurdu sahile
Alabora oldu duygular
Çırpındım mor akşamların meçhulünde
Gölgelerle kol kola
Yorgun misafiriydim zamanın
Sığınacak yer arayan ceylan gibi
Küçüldü küçüldü dünya
Başımda göğün uğultusu
Yıkıldı köprüler kaldım
Hüzün kulvarlarında
Sızım sızım yüreğim sanki harman
Elimi kalbime koydum çarpıyordu
Yaşıyordum aynı anda cenneti ve kıyameti
Taşıdığım selamı alıverdim usulca
Hızla
Bir yıldız kaydı
Ve
Ben uyandım :)


Hatice Kürklü

Seni özlüyorum yıldız gözlüm

Yine akşam oluyor
Gün bitiyor kurşuni huzmelerle
Kuşlar yuvalarına dönüyor
Denizden yükselen buğu
Seni hatırlatıyor bir tanem
Hani demiştin ya
Yalnız olduğun akşamlarda
Avuçlarına topla toprağı
Fısılda yalnızlığını
Benmişim gibi konuş,sev,kokla
Öyle de yapıyorum
Bu kez saksıya koydum toprağı
Üstelik çok sevdiğin sardunyalar ektim
Ne zaman yalnız hissetsem kendimi
Bilirdim saksının içinde olduğunu
Seni severken yağmur yağmayı
Rüzgâr esmeyi unutuyor nur yüzlüm
Seni özlerken göz pınarlarımdan
Damlalar düşüyor ellerine
Ağlarım ağlarım ağlarım da
Sesimi duyar mısın annem
Çok sevdiğin “gesi bağları”nı da dinletiyorum
Emanetini de koruyorum merak etme
Yadigârındır bana
Son sözün yeminimdi sana
Ama seni çok özlüyorum yıldız gözlüm
Hem uzaksın bana hem yakın
Yalnız değilim sen üzülme sakın

Hatice Kürklü

Anneme

Kandil

Yak kandilleri tılsımınla fesleğen kokulum
Çağlayandan damlayan su gibi berrak
Öpüver yüreğimden kimseler görmeden
Fısılda kulağıma şen türkülerini
Sonra şiirler oku şafak renginde
Sesinden yükselen buğuyla
Zamansız açan tohum gibi
Budaklansın sabah
Gülsün Dünya

Sen yüreğimde ki kuşları havalandırırken
Ay yağmur gibi insin geceye
Gözler ateş sözler harman olsun
Oturalım kıyısına gecenin
Geç karşıma bak bakabildiğince
Şiir ırmaklarından dökülen ışıkla
Sadece seni seviyorum de yürek parem
Sonra
Yüzüme bak
Gülümse
Hadi gülümse


Gölgesiz mekânım sevginle uğurla beni
Ömrümü yürürken bildiğim yollarda
Savrulurken bütün yollar önümde
Avucumda seni de götüreyim görünmezim
Götüreyim ki seni de
Geceye, güne, güneşe hükmüm geçsin
Canlar çiçek açsın …

Hatice Kürklü

Siyah İnci

Süzülürken körfezin mavi sularında teknesi

Dolunayın altında o göz alıcı güzelliği seyretti

Bahçesinde ki salkım söğüt ağaçları

Renk renk çiçekleriyle aşı boyalı konağın

Yıllar önce sahipliğini yaptığı Güvercin hanımı

Ah çekerek inlercesine yâd etti

Geçmiş yılların hüznüyle

Kahve ve nargilenin acı buruk tadına

Yaz akşamlarında yapılan fasıllara

Havada ki turunç kokusuna

O eşsiz güzelliğe merhaba diye fısıldadı

Gözleri buğulandı

Engin denizlerin derinliklerinden

Elleriyle çıkardığı siyah inci

Tüm ihtişamıyla güzeller güzelinin

Gerdanını süslemişti yıllar boyu

Ahşap sundurmanın kenarında

El ele göz göze geçirilen geceler ah o geceler

Bir denize birde lâvantin kokulusuna âşıktı

Hemen her gün gelmek istemiş

Gelememişti

Aslında her an orada olduğunu duyumsuyor

Ellerini o küçücük ayaklarının beyazlığını

Dökülmüş yapraklar arasında

Kayar gibi yürüyüşünü

Göz alıcı kızıl saçlarını

Bir köşede eskimiş sallanan koltuğunu

Görüntüsünü belleğinde çizimi tamamlıyor

Derin bir iç çekiyor özlemle

Son günlerde ki solgun yüzü

Mor menekşeyi andıran gözleri

Nasılda mahzundu…

Önceleri tek tük

Sonra birbiri ardına gelen acıları hatırladı

Gözleri alev alev yandı

Sanki gözlerinde yangın başlıyordu

Aniden rüzgar esti poyraz mı lodos mu?

Güney batıdan esiyordu

Galiba lodos

Gözleri yaşlı lodos…

Hatice Kürklü

Sır Şimdi Gözyaşları

Sararmış yapraklar arasında
Yürüyen mor elbiseli kadın
Bastıkça hışırdayan yaprak sesleri
Ve ötüşen cırcır böcekleri

Kadın üzgün..
Arkasında bıraktığı sevdası..
Düşleri vardı ikisinin
Temeli imgelerle atılmış
Şiirden yapılmış bir ev
Duvarlar sabırla sıvalı
Mecazlarla örülü çatısı
Anahtar yerine gül takılı kapısı

Dönemezdi geriye
Gözleri gözlerine değdiği an
Yüreği yüreğine dokunurdu
Gitmeliydi
Giderken hüzünler bırakarak
Özlemi,kavuşmayı,ayrılığı
Birbirine katarak

Geldiği yer bahar
Gittiği yer çorak
Sır şimdi gözyaşları
Kimse bilmeyecek
Nefesi onu terkedene dek..

Hatice Kürklü

Vanilya Kokardı

Kasım’ın son günleriydi

Çay saatin de toplanmıştı

Huzurevi sakinleri

Açık hava da olmayı severler

Sağlıkları elverdikçe

Çıkarlar huzurevinin bahçesine
Yaşlandılar diye ölmediler ya

Nefes aldıkça şükrederler

Hayata,renklere,tatlara

İşte onlardan biriydi

Sessiz teyzem

Konuşmazdı,konuşamazdı

Neden susmuştu bilmiyorum

Onu tek mutlu eden

Yanından hiç ayırmadığı

Makyaj çantası,

Ve çok sevdiği

Vanilya kokulu esansı

Süslenmeyi çok severdi

Saçının taranmasını

O zaman yüzün de güller açardı

Hiç şikayetçi olmazdı,olamazdı

Çünkü susmuştu

Biricik kızını kaybetmiş

Kimsesizlikle baş başa kalmış

Ve getirmişler huzurevine

Beni gördüğü zaman

Ufacık tefecik kadın

Sevinçten garip sesler çıkarırdı

Cıvıldamalara benzeyen

Biliyordu ki onu süsleyeceğim

Sevmiştim sessiz teyzemi

O da beni sevmişti

Beklerdi heyecanla

Biliyordu ki her geldiğimde

Onu süsleyeceğim

Bir gün veda etti sessizce

Ben ona veda edemeden

“Sadece içlerinden birtanesi sessiz teyzem,nur içinde yatsın ”

Kar Taneleri

Anne!

Nerdesin?
Karanlık.
Korkuyorum.
Bu amca kim anne?
Neden kötü bakıyor?
Gözleri korkunç!
Yüzü terli!
Kim koruyacak beni?
Dokunmasın bana!
İstemiyorum!!
Ben kötü bir şey yapmadım ki...
Zarar vermesin bana anneee!
Ben daha bebeğim,
Kaybetmek istemiyorum gülüşlerimi.
Oyuncaklarım nerede anne?
Hani minik ayım?
Yalnız kalmak istemiyorum
Bu amca gitsin
Gitsin de hiç gelmesin
Yaklaşmasın bana anneeeee
Ben arkadaşlarımla oynamak
Sevgiyle büyümek istiyorum

Gözlerimde ki ışık sönmesin
Söndürmesinler anne

Hatice Kürklü

Aşk Ayın Karanlık Yüzünde

Kış ortası
Yaz ağacında açan
Çiçek gibidir aşk
Ondandır ki
Aşk adına işlediğim
Bütün günahlarım kutsaldır
Ellerini uzatsan aşk
Salıveririm yüreğimi
Bir ezginin nağmelerine
Bir gülüşüyle
Bir bakışıyla
Gece yarısı hasretlerinin
Yoldaşı olurum
Can koyuşlarının
Ama kış geldi
Sen gelmedin ki aşk
Bense rotasını kaybetmiş
Bir gemi gibi
Fırtınadan fırtınaya sürüklendim
Oysa öpüşür gibi
Bölüşebilmeliydik hayatı
Sevdalar büyütmeliydik
Lavanta kokulu odalarda
Şimdi yorgun yüreğim
Kim aldı yıldızları
Ya aşk nerede?

Aşk ayın karanlık yüzünde..

Bir Meleğim Var

Bir meleğim var,

Deli fırtınalara karşı koyma gücü veren
Yüreğimde ki kuşları havalandıran
Korkularımı,başarılarımı,
Gücümü,umutlarımı,
Yalnızlığımı,doyasıya ağlayışlarımı
Paylaştığım..
Güneşin alnımda
her doğuşunda dirilir umutlarım

İğde çiçeği kokar heryer

Bir meleğim var,

Sımsıcak gülümserim sağ omzuma...

NİLAY'ıma ....

Hatice Kürklü

Müebbet Sevdam

Yoktum ben
Senden önce yoktum
Şimdi sen varsın ya
Öncesi yok
Artık sen kokmayacaksa
Yağmasın yağmur
İsterse güneş doğmasın
Saklarım sol yanımda
Korurum sevgini
Sabah yeli tadında
Mahzun ceylansa bakışlarım
Bir başka parlıyorsa gözlerim
Yalnız sana yazıyorsam şiirlerimi
Kar aydınlığındadır müebbet sevdam
Hangi iklimde hüküm sürüyorsan
Aklımda
fikrimde
Yedi iklimim de sen varsın
Varsın kanımız daha hızlı aksın
Bir tanbur peşrevi
O da aşkımıza tanık olsun
Yeryüzü
Gökyüzü
Şahit olsun
Sevdimse seni sevdim
Sen
Sen sevgilim
Ne güzel geldin

Hatice Kürklü

Meneviş Oynaşmaları

Meneviş Oynaşmaları

Gözyaşları akarken sûkutla suya

Menevişler oynaşır gölgelerinde

Biten aşkın sancısıyla

Hüzün bulur kör şafaklar

Ay paramparça düşer kadere

Sabah tüllerine bürünürken pırıltılar

Teninde izi kalır hayali sevdanın

Aşk iksiri olur akar

Göz pınarının kıyılarını öpen dudaklar

Kar taneleri düşerken doruklara

Itırlı bir koku getirir imbatla

Artık kızılca kıyamette esen kuytularda

Sis içinde kaybolur tutsak ruhlar

Günbatımı sızar pencereden

Türküler uğuldar figanında

Ve bir yıldız kayar içinde

İz sürülmez olur ardında

Ay düşerken saçlarına

Gece siyah bir dantela gibi

Girer kanına….

Hatice Kürklü

Şakacı

Başını çevir gökyüzüne
Kuşları göreceksin
Yan gözle bakıver
Önce sağına sonra soluna
Bir gün bir yerlerden
İşte şu karşı ki yoldan
Bil ki beyazlara bürünüp
Ben yeniden geleceğim
Bekle beni…

Bakışların yol buldukça
Havadan aşk kokusu aldığında
Ateşler içinde yandığında
Dudakların susuzluktan kuruduğunda
Bir kadeh şarap aradığında
Bil ki meylere bürünüp
Ben yeniden geleceğim
Bekle beni…

Karanlıktan ürktüğünde
Gözüne hüzün kaçtığında
Duvarların tek tek yıkıldığında
Hayatı teğet geçtiğinde
Bu kent bana yabancı dediğinde
Alıp başını gitmek istediğinde
Bil ki gülüşlere bürünüp
Ben yeniden geleceğim
Bekle beni..

İnan yârim inan
Siyahtan beyaza
Sevdalardan izler taşıyarak
Yeşil yağmurlarla
Sen derin uykudayken
30 Şubat saat 23.45 te
Bil ki ben yeniden geleceğim…

Başını çevir gökyüzüne!

Hatice Kürklü

Mutsuzluğun Resmi

Bahar da açan güllerim mi?

Hayallerimi yıkan diken miydin?

Rengi de değişiyor güllerimin

Hayallerimse dökülüyor denize

Issızlığında kalırken yalnızlığın

Sensizliği büyütüyorum koynumda

Öyle içine düşmüşüm ki

Hiçbir şey iflah etmiyor beni

Ölesiye yorgunum

Oysa ben

Yaşamaya âşıktım

Kalbimde insan sevgisi

Ömrümü ısıtan kış güneşi

Renk cümbüşü umutlarım

Motif motif yaşanmışlıklarım

Kendi hayatımın başkahramanı

Şimdi dokunsanız ağlayacağım

Yıldızları sayardım sessizce

Tek tek isim verirdim usanmadan

Evlerin yanan ışıkları

Dumanı tüten bacalar

Parkta oynayan çocuklar

Mor düşlerim dilimde şen türküler

Mutlu olmam için yeterdi

Dolunaylı gecelerin

Şavkı vururdu yüzüme

Esintilere bırakırdım saçlarımı

Eğilerek öperdim çiçekleri

Kelebekler havalanırdı nazlı nazlı

Şimdilerde kar taneleri düşüyor üstüme

Serin serin ıslatıyor yüzümü

Hava dona dönüyor ayaz mı ayaz

Bütün pencereleri kapatacağım

Dokunmayın bana ağlayacağım

İncecik çizgisinde hayatın

Kırık dökük anıların

Resmini çizer gibi…

Sisler İçinde Dağlarım

Beni yok sayan hayatın
İsyanları düştü payıma
Yanlışlarımı sorguluyorum
Bir yanım güz yağmurları
Diğer yanım alevden şimşek
Kimseler görmese de
Sanki yüreğe düştü hançer

Yorgun muyum?
Yoksa tükenmiş mi?

İniltilerim yankı yapar kayalarda
Soğuk rüzgârlar eser koynumda
Sinmişliğim kor ateş olur
Issız dağların sisleri arasında
Kimsesiz yüreğim kavruk
Çoğalttığım sancılarımla
Ne yerdeyim ne gökte

Kaybolmuş muyum?
Yoksa hiç var olmadım mı?

Ateşler içindeyim her gün
Uyanıkken rüyalar görüyorum
Usul usul akıyor kanım
Ağaçta kalan son yaprak gibiyim
Ha savruldum ha savrulacağım
Ne kadar direnirim bilmiyorum
Başım düştü düşecek,
Ömrümse yorgun çocuk

Sevilmemiş miyim?
Yoksa hiç yaşamadım mı?

Aşk Sınıfta Kaldı

Kusursa bu şiirin adı bağışla beni ey aşk !

Kalplerde yangın çıktıysa

Aşk eşkıya olur gecelerde

Yangınlardan arda kalansa

Külleridir aşkın

Göç vakti gelmişse aşkın

Saklar aşık şairler sofrasında

Talan kimin umurunda kimin,

Senin mi aşk?

Herkes birilerine ilanı aşk ediyorsa

Kendi tufanını yaşıyor aşk adına

Seni seviyorum demeler

Anlamını yitirmişse hükümsüzdür aşk

Aynada kendi suretinin gel-gitlerini yaşıyor aşk

Ahh birde o sahiplenme duygusu

İşte o zaman zehirli bir yılan olur aşk

Kar sızısı makber yüreklerde

Baylar,bayanlar

Su,toprak ve ateş şahittir ki

Aşk sınıfta kaldı!

Hatice Kürklü

Aşkı Yasakladım

Mehtaplı bir gecede
Seni yazdım gözlerimin buğusuna
Nakış nakış işledim
Hangi yöne dönsem
Sen vardın gölgemde
Şakıyan bir kuşa heves
Aşkı yasakladım nefes nefes

Tükenirken ömürler
Uzak diyarlarda
Gece yarısı
Ben hala ayakta
Yüreğim yaralı
Gözlerim dumanlı

Sus dinle bak
Hazan gecesi
Ağlıyor sema
Bimelisin ki
Bu artık sonsuz bir veda

Aşk bitmeden yürekte
Gitmeli
Saklamalı
Yaşatmalı
Üstüne kilit vurmalı

Susturdum ağıtlarımı gidiyorum
İki damla gözyaşımı
Üzüm salkımı arasında

Bir gül diktim avuçlarıma
Say ki kaf dağının ardında
Gülü ben dikeni yine ben

Çocuk gülüşleri kondurup dudaklarıma
Güneşe doğru
Gidiyorum

Hatice Kürklü

İzninle Küstüm Biraz

1. 
   

   Ben bir güvercindim

   
   

   Olabildiğince özgür

   
   

   Kırdın kanatlarımı

   
   

   Bıraktın pencereye

   
   

   Olmadı..sere serpe yerlere

   
   

   Bende ağlarım dizelerle

   
   

   Artık çalınmıyorsa türkülerim

   
   

   Bitsin hayallerim

   
   

   Kesilsin sevgim

   
   

   Silinsin yüzüm

   
   

   Ben artık umudu da kestim

   
   

   Şimdi isyanlarda sözlerim

   
   

   Bugüne yarınlara da küstüm

   
   

   Küstüm gözlerine

   
   

   Küstüm sözlerine

   
   

   İki dudak arası sevgine

   
   

   küstüm

   
   

   
   

   Şiirin bitiş düdüğü

   
   

   Dağlara rüzgara

   
   

   Papatyalara güllere

   
   

   Denize kumsala

   
   

   Değil

   
   

   Sadece sana küstüm

Hatice Kürklü

Sadece Sen Benim Ol

Rengarenk bir dünya olur gözlerim seni düşünürken,
Beyaz karanfiller benim,tüm çiçekler isteyenin olsun..

Yüreğimde kuşlar ötüşür seni dinlerken,
Gökyüzü benim ,dağlar denizler isteyenin olsun..

Dudaklarımdan yükselir nağmeler seni severken,
Bahar türküleri benim,hazan şarkıları isteyenin olsun…

İlmik ilmik sözcükler dökülür şiir olur seni özlerken,
Vuslatlar benim ,hasretler isteyenin olsun..

Elimde tual boyarım gökkuşağını seni beklerken,
Düş odaları benim,gök gürültüsü şimşek isteyenin olsun..

Bütün doğumlar hayat bulur seni öperken,
Sen benim ol, bütün dünya isteyenin olsun..

Bir tek dileğim var,
Ben-sen değil biz olalım ,tüm evren isteyenin olsun..

Hatice Kürklü

Yolcu

Gitti diyeceksin

Gitti

Öylece kalacaksın ardından

Söylenmemiş sözler kalacak dudakların da

Güneş bile solacak

Gecelerin soğukluğu

Şarkıların hüznü kalacak

Cam kırığı gözlerin de

Buz kristallerine dönüşecek

Gözyaşların

Nefesin kesilecek

Yüreğin ıslanacak

Bitti diyeceksin

Bitti

Bitmeseydi

Elleri ellerimden

Gözleri gözlerimden

Gitmeseydi

Gitti işte

Giderken

Yere düştü sarı sarı yapraklar

Yağmur ince ince yağdı

Rüzgar ürpetti bedenini

Sokaklar sessizleşti

Bitti

Yitti gitti işte dün

Dünde kalan herşey

Mutlu musun?

Hatice Kürklü

Yağmur Damlaları

Bu şehre yağmur yağsa
En çocuksu halimle üşüsem
Yağmurla birlikte bende ağlasam
Islak sokaklarda dolaşsam öylece

Bu şehre yağmur yağsa
Otursam bir kır kahvesinde
Sıcacık demli bir çay içsem
En sevdiğim şarkı çalsa radyo da
Gökyüzünün sessizliği ve dinginliği
Huzur verse
Çiçeklerin kokusunu hissetsem
Hanımelleri,yasemenler

Bu şehre yağmur yağsa
Bıraksam kendimi
Büyüsü beni sarsa...

Hatice Kürklü

Nice Yıllara

Cızırtılı çalar taş plak
“inleyen nağmeler
ruhumu sardı”
İpek bir mendille silinir gözyaşları
Pencereden içeri dolar fesleğen kokusu
Tenine savrulur genzine dolar
Yüreğine sığmaz

Bakar simli çerçeveye
Aşk oduyla anar sevgiliyi

“Benzemez kimse sana
Tavrına hayran olayım”
İçini ısıtan bir rüzgar eser
Anarken kordon fasıllarını
Soluğu nergis kokar
Özlemdir artık yedi iklim dört köşe

Bakar simli çerçeveye
Seni seviyorum der sevgiliye

**** eskidendi çok eskiden ****

Bir özlem ki sormayın gitsin
Anılarda sevgiliyi bulmuş gibi
Bir yudum sevdaydı kim ne bilsin
Tutamadığı zamana yanar gibi

Hatice Kürklü

Elifnur'uma

5 kasım 1988

Bitmekte olan yazın

Son sıcakları bastırmışken

Geldin dünyama

Senin geleceğinin müjdesini aldığımızda

Hiç konuşmadık babanla

Sessizce bakıştık elele

Ne çok şey anlatmıştı gözlerimiz

Kavuşma anı

Benim de doğum günüm oldu

Kasıma yağdın nur gibi

İlk gördüğüm an

Ne güzeldin yavrum

Benimdin

Ve sen yüreğimde ki

Tahtta oturdun meleğim

Her sabah güneşim oldun

Ay parçası yüzünle

Sevmelerim sendin artık

Ne kadar özlemiş

Ne kadar istemiştim seni

Hoş geldin evimin güzelliği

Şimdilerin Cumhuriyet kızı

Modern,aydın,akıllı,özgür

Ömrün bu güzellikte geçsin

Yeni yaşın kutlu olsun bebeğim

Tüm sevgilerim sanadır

Seni seviyorum kuzum

Hatice Kürklü

Gece Yarısı Rüyası

İzmir'de gece yağmurları
Benimse uykum firari
Sanki Zeus Hera'ya kızmış
Gönderiyor şimşeklerini
Hera gökgürültüsüyle karşılık veriyor
Gökyüzünden konfeti yağıyor
Sessizlik kuytu köşelerde
Kol geziyor yalnızlıkla
Kaldırımlar kimsesiz şehir kimsesiz
Yalnızlık üşümekse eğer,üşüyorum
Çiçeklerim de derin uyku da
Yağmur mu uyutmuş onları
Yoksa gecenin karanlığımı
Titreyerek boyun bükmüşler
İşte diyorum Eylül geldi..
Ilık bir rüzgar sıcacık gülümseme ile
Hoş geldin Eylül diyorum fısıltıyla
Hoş geldin..

2 Eylül 2008

Hatice Kürklü

Aklımdasın Kimsesiz

Kanatır içimi bir şiir bazen
Hüzün sızar yaralarımdan
Saramadan unutulan..
İçim yanar,boğazım düğümlenir
Sözümün tükendiği yerde sevgili,
Ne varsa hüzünlendirir geçmişten
Ömrümüz sararır sonbahar misali
Yapraklar düşer,ömürler tükenir yerlerde
Daha da zorlaştırıyor
Bildiğim herşey,gittiğim her yer..
Güneşi söndürsek,parlamasını durdursak
İkimizde biliyoruz sevgili
Karanlıkta kalamayız daha fazla
Sen rüyasını görürken çok uzaklarda
Bu sevdalı teslim oluşa
Sensizim burada
Sense
Hala kimsesiz aklımda...

Hatice Kürklü