Yıldızlar yağsa

Bu şehirde ruhum göçebe
Yalnızlığım
Haykırışlarım
İsyanlarım
Yarınlarım
Sussa artık iç seslerim
Tükense bitse


Konfeti gibi yağsa yağmurlar
Düşlerimi eksem gül ağaçlarına
Yediveren gibi açılıp saçılsa
Kanatlar taksam omuzlarıma
İstediğim yere gidip gelsem
Uzaklar yakın olsa
Işıklar sızsa hücrelerime


İçimde cılız bir mum ışığı
Söndü sönecek
Yorgunum ben dünden
Rüzgâr bile sallıyor yaprak misali
Göçebe ruhum direnmede
Ayaklarımsa ona itaat etmekte


Bu şehir maviden siyaha dönmekte
İlmik ilmik düğüm düğüm
Şimdi uyuyayım
Siyahtan maviye dönerken uyanayım
Güvercinler kanat çırpsın
Çiçekler şenlendirsin
Güneş doğsun
Dua olsun…


Hatice Kürklü

Yol bittiğinde

Çocukluğumu özledim
Annemim naneli çorbasını
Babamın yedi ajansını dinlemesini
Abimin kızmalarını
Ablamla çekişmelerimizi
Kardeşimi yağmurlu günlerde aramayı özledim
Okul arkadaşlarımı da,
Özlemeye başladım herkesi



Çocuk yüzümü,
Kırık dökük oyuncaklarımı
Tebeşir kokusunu özledim


Yıllar nasıl da değiştiriyor insanı
Aynada ki ben miyim?
Gökyüzü hep aynımıydı?
Yağmurlu havalar,
Kasvetli akşamlar,
Yasaklar,korkular hep aynımıydı..


Gidenlere küsmedim
Zamansız ayrılıklar kahretse de
Hayata tutundum sıkı sıkı
Yine de çiçeksiz baharlara sitem etmedim


Ölüm herkesin başında
Kimse bilmez kaç yaşında, nerede, nasıl
Eğer ki sevmeyi sevilmeyi bilmişsen
Bir solukluk ömründe
Tebessümle biter son nefes

Hatice Kürklü