Vanilya Kokardı

Kasım’ın son günleriydi

Çay saatin de toplanmıştı

Huzurevi sakinleri

Açık hava da olmayı severler

Sağlıkları elverdikçe

Çıkarlar huzurevinin bahçesine
Yaşlandılar diye ölmediler ya

Nefes aldıkça şükrederler

Hayata,renklere,tatlara

İşte onlardan biriydi

Sessiz teyzem

Konuşmazdı,konuşamazdı

Neden susmuştu bilmiyorum

Onu tek mutlu eden

Yanından hiç ayırmadığı

Makyaj çantası,

Ve çok sevdiği

Vanilya kokulu esansı

Süslenmeyi çok severdi

Saçının taranmasını

O zaman yüzün de güller açardı

Hiç şikayetçi olmazdı,olamazdı

Çünkü susmuştu

Biricik kızını kaybetmiş

Kimsesizlikle baş başa kalmış

Ve getirmişler huzurevine

Beni gördüğü zaman

Ufacık tefecik kadın

Sevinçten garip sesler çıkarırdı

Cıvıldamalara benzeyen

Biliyordu ki onu süsleyeceğim

Sevmiştim sessiz teyzemi

O da beni sevmişti

Beklerdi heyecanla

Biliyordu ki her geldiğimde

Onu süsleyeceğim

Bir gün veda etti sessizce

Ben ona veda edemeden

“Sadece içlerinden birtanesi sessiz teyzem,nur içinde yatsın ”